Damien Jurado, support Jodymoon
 
Zondag 12 september opent  de Amerikaans zanger Damien Jurado het seizoen van Roepaen. Damien Jurado is een singer songwriter die wordt gezien als een van de beste in zijn soort. Er zijn een massa artiesten die zichzelf, gewapend met hun stem en een gitaar, de titel singer-songwriter opplakken, maar er zijn er maar weinig die ons in hun eenvoud écht weten te raken.  Zijn eenvoudige, met tristesse doorspekte liedjes hebben steeds weer hun effect: we worden er zowaar stil van. Met 'Saint Bartlett' heeft Damien Jurado een nieuwe langspeler uit, die werd geproduceerd door Richard Swift. 'Saint Bartlett' behoort zonder twijfel tot het allermooiste dat Damien Jurado tot nu toe uitbracht. Met het schitterende hoogtepunt 'Kansas City'. Tel daarbij zijn intens prachtige live concerten en de sfeer in Roepaen, de verwachtigen zijn hoog gespannen!
 
Cutting Edge: 'Daarom slechts één advies: schaf je deze plaat aan en sluit de melancholische ziel die Damien Jurado is voor eeuwig in je armen'.
 
Jodymoon uit Limburg wonnen de Grote Prijs Singer Songwriters en hebben met 'Who are you now' een prachtige plaat uitgebracht.
 
Altcountry: 'Who are you now'  is namelijk een album van internationale allure.

Damien Jurado, support Jodymoon  

 
 
Rachel Grimes & Nils Frahm met verstilde pianomuziek in de Kapel
 
Het werk van de Amerikaanse pianiste Rachel Grimes, voorheen van kamerpopensemble Rachel’s, is melancholisch, intens en hypnotiserend. Denk aan het mooiste van Erik Satie, Peter Broderick en Philip Glass. Rachel Grimes debuut cd 'Book of Leaves' is net uit en staat vol minimale romantische pianomuziek.
De Duitser Nils Frahm schaart zich met zijn begenadigde pianospel en fantastische performance, gecombineerd met lichte elektronica en effecten, tussen Jóhann Jóhannsson en Ólafur Arnalds in. Hij maakte eerder dit jaar veel indruk op Roepaen als support van de Amerikaanse groep Balmorhea. Als dromen vangbaar zouden zijn, dan zouden ze kunnen klinken als de sprookjesachtige composities van Nils Frahm. Doe de ogen dicht en laat u een middag meevoeren naar andere werelden in de Kapel van Roepaen.

 
Ze is nog geen 30 maar heeft al 4 albums op haar naam staan. Gitariste en songwriter Devon Sproule komt uit Virginia’s Blue Ridge mountains en combineert Appalachian country met folk en jazzy invloeden. Haar teksten zijn poëtisch en haar stem is dromerig en sexy. Ze was al te zien in de tv show van Jools Holland die laaiend enthousiast was. En toen we Luka Bloom voorlegde om Devon Sproule  het voorprogramma te laten verzorgen in de Kapel van Roepaen reageerde hij met: 'I love Devon Sproule'. En ze maakte veel indruk met dat optreden. Haar laatste cd 'Don't Hurry for Heaven' is een juweel!
 

Paul Curreri maakte een paar jaar geleden de cd 'Songs for Devon Sproule' en sinds een tijd is deze liefdesverklaring omgezet in een huwelijk. Paul Curreri staat nog in de schaduw van Devon Sproule, maar Paul Curreri is een fantastische gitarist en zijn stem is helder met een rauw randje. In zijn muziek zitten elementen uit blues, folk, country en een vleugje jazz. Daarnaast schrijft hij prachtige, beeldende liedjes die doen denken aan Kelly Joe Phelps, Jeffrey Foucault en Jose Gonzales. Erwin Zijleman: 'Paul Curreri beperkt zich niet tot folk, maar verwerkt ook invloeden uit de blues, country, West Coast pop en zelfs funk in songs die eigenlijk alleen maar beter worden als je ze vaker hoort. California is een tot dusver zwaar onderschatte plaat van een minstens even zwaar onderschat muzikant. Ga dat horen!"

.

Soulvolle pop in de stijl van Motown, Giovanca en Wouter Hamel van een drieëntwintigjarige Nederlandse zangeres die de sterren van de hemel zingt en een stevig handje gitaar speelt. Pam Feather stond als klein meisje al voor haar familie op te treden, waarvoor ze nummers zong van haar helden Aretha Franklin en Marvin Gaye. Op haar vijftiende kreeg ze een rol in een musical over hiphop, waarmee ze flink ervaring opdeed in het spelen en zingen voor groter publiek. Een paar jaar later, toen ze zelf haar songs schreef en al veelvuldig optrad op de kleine podia, kwam ze in contact met het managementbureau Artistik, dat een paar van haar nummers produceerde. 'Cannot Change The Weather' bezorgde haar optredens bij onder meer TMF. In maart van 2010 verscheen haar debuutalbum uit, getiteld 'Feather Tales' en gevuld met frisse nummers die balanceren op de grens van pop en soul. Ze schitterde al op het North Sea Jazz, Metropolis festival en als support van Erykah Badu en nu in de Nightclub van Roepaen.

Soulvolle pop in de stijl van Motown, Giovanca en Wouter Hamel van een drieëntwintigjarige Nederlandse zangeres die de sterren van de hemel zingt en een stevig handje gitaar speelt. Pam Feather stond als klein meisje al voor haar familie op te treden, waarvoor ze nummers zong van haar helden Aretha Franklin en Marvin Gaye. Op haar vijftiende kreeg ze een rol in een musical over hiphop, waarmee ze flink ervaring opdeed in het spelen en zingen voor groter publiek. Een paar jaar later, toen ze zelf haar songs schreef en al veelvuldig optrad op de kleine podia, kwam ze in contact met het managementbureau Artistik, dat een paar van haar nummers produceerde. 'Cannot Change The Weather' bezorgde haar optredens bij onder meer TMF. In maart van 2010 verscheen haar debuutalbum uit, getiteld 'Feather Tales' en gevuld met frisse nummers die balanceren op de grens van pop en soul. Ze schitterde al op het North Sea Jazz, Metropolis festival en als support van Erykah Badu en nu in de Nightclub van Roepaen.

Schwanengesang & Leeuwengebrul 51
Kamermuziek en dierenpraat van een legendarisch kunstenaar

Schneemann & Co: Marieke Schneemann, fluit, stem I Francine van der
Heijden, sopraan I Bart van Oort, fortepiano I Michiel Weidner & Jan Rokyta,
cimbaal I Armando, verteller
Lokaler VVK I Ook voorverkoop via: Roepaen Podium
Tel. +31 (0)485-516070, www.roepaen com.

Een kunstlegende die met dieren praat en volmaakte kamermuziek; dat kan het publiek
vandaag verwachten in het voormalige kloostercomplex Roepaen, gelegen temidden van
het idyllische boslandschap. Schneemann & Co is bekend vanwege haar vruchtbare samenwerkingsprojecten met grote namen uit de Nederlandse kunstwereld. Dit keer werken de musici samen met de legendarische Armando, een van de belangrijkste kunstenaars van de hedendaagse Nederlandse kunst. Zowel nationaal als internationaal wordt dit allroundgenie als beeldend kunstenaar, schrijver, filmmaker en violist bejubeld. Vanavond leest hij voor uit ‘Dierenpraat’ en wordt daarbij begeleid door sprankelende pianocomposities van Luciano Berio, Bela Bartok en Franz Schubert,briljant voor piano, fluit, stem en cimbaal omgeschreven. Hij voert de dialogen met de dieren in de vrije natuur, in bed of in de luie stoel voor de open haard en zit vol verrassende wendingen en haarscherpe observaties van de – menselijke – natuur. Een dubbelzinnige avond van woorden en klanken, waarin tekst en muziek op beestachtig vermakelijke wijze samenkomen.
 

Schwanengesang & Leeuwengebrul 51 Kamermuziek en dierenpraat van een legendarisch kunstenaar

WINNE is de eerste Nederlandse rapper die ooit de nummer één positie van de HipHop Top 100 bereikt heeft.

Winne kon eind 2009 plaats maken in zijn prijzenkast voor een State Award voor o.a. Beste Artiest en Beste Album. Een half jaar later staat hij boven de grootste artiesten uit de rapwereld als nummer 1 van de HipHop Top 100.

De eerste plaats is voor Winne als een kers bovenop de uitermate succesvolle twee jaren die hij er op heeft zitten. Sinds de release van zijn album "Winne zonder Strijd" is de rapper niet meer weg te denken uit de Nederlandse muziekscene. Met de FunX hits Alles Wat ik Wil, We Zijn 1 en de huidige nummer 1 van de HipHop Top 100 W.I.N.N.E. worden de verwachtingen alsmaar groter voor het volgende album van de Rotterdamse MC.

Behoudt Winne volgend jaar weer de eerste plaats? Dat zien we in 2011

De support-band, Rinus en de Smits (Rinaldo & Fabio) zijn 2 heren die eind 2008 zijn begonnen met hiphop, samen met het producersduo Raw Foodz (Joris & Dimitri) zorgen zij voor een oldskool hiphop sound.
Ze brengen energie op de stage, en maken er altijd een showtje van.
Met Oldschool hiphop invloeden proberen zij de NL scene te veroveren!
 

WINNE is de eerste Nederlandse rapper die ooit de nummer één positie van de HipHop Top 100 bereikt heeft. Winne kon eind 2009 plaats maken in zijn prijzenkast voor een State Award voor o.a. Beste Artiest en Beste Album. Een half jaar later staat hij boven de grootste artiesten uit de rapwereld als nummer 1 van de HipHop Top 100.

 In het kloostercomplex worden tussen 13.30 uur en 22.30 uur maar liefst 9 concerten gegeven in diverse ruimtes. 
 

Peter Broderick: 23 jarig Amerikaans wonderkind en instrumentale duizendpoot. www.myspace.com/peterbroderick 

Otis Gibbs: hij bracht onlangs zijn uitstekende 5e cd  'Joe Hill's Ashes' uit, singer songwriter in de stijl van Woody Guthrie. www.myspace.com/otisgibbs

Eilen Jewell & Band: mengt folksongs op een bijzonder fraaie wijze met invloeden uit de country, blues, jazz en ook rockabilly en rock ‘n roll.  www.myspace.com/eilenjewell

Horse Feathers: Amerikaanse groep rond singer songwriter Justin Ringle maakt sfeervolle Americana.Verstilde, voortkabbelende nummers met zachte viool-, cello-, gitaar-, banjo- of andere snaarklanken die de achtergrond invullen. www.myspace.com/horsefeathersmusic 

Okieson: alternative country-noir band uit Nijmegen. www.myspace.com/okieson

Matt Harlan: Amerikaanse singer songwriter  die een uitstekend ontvangen debuut cd 'Tips and Compliment' uitbracht. www.myspace.com/mattharlan 

Thus Owls: eigenzinnige Canadees/ Zweedse groep met leden van Patrick Watson en Loney Dear. www.myspace.com/thusowls 

Headwater: folk- countryformatie Headwater uit Vancouver, Canada www.myspace.com/headwater

Rachel Harrington: melancholische songs op de grens van folk, blues en country. www.myspace.com/rachelharrington

Het festival wordt wederom gepresenteerd door Paul Harvey (NPS) en Hubert van Hoof (L1).
 

Naast u toegangskaart kunt u ook een heerlijke Italiaanse maaltijd reserveren die wordt verzorgd door Kees Oostindie (www.keesoostindie.nl) . Deze maaltijd wordt geserveerd in een pauze moment tussen 17.00 – 18.30 uur.
De toegangskaarten en de maaltijden dient u online te reserveren/kopen. Zie onder “tickets”.

Het Italiaans Festival menu:

Soep
Preiroomsoep met sinaasappel
Een crèmesoep van courgette in een paddestoelenbouillon (vegetarisch)

Hoofdgerecht
Een Italiaanse stoofschotel van Gasconne rundvlees gestoofd in rode wijn, wortel, bleekselderij, ui en tomaten
Dit wordt geserveerd met: Wortelen in marsalasaus en romige aardappelpuree met mascarpone en bieslook

Pastarolletjes gevuld met paddestoelen, mozzarella, mascarpone, Parmezaanse kaas in een saus met tomaten en witte wijn (vegetarisch)
Dit wordt geserveerd met: salade van rucola, radicchio, peterselie en parmezaanse kaas en een romige puree van broccoliroosjes

Bij het voor- en hoofdgerecht serveren we aan tafel diverse italiaanse broodsoorten met pesto en tapenade

Nagerecht
Vruchten gemarineerd in een 12-14 jaar oude balsamico-azijn met een crème van mascarpone en amarettikoekjes
 
 

   In het kloostercomplex worden tussen 13.30 uur en 22.30 uur maar liefst 9 concerten gegeven in diverse ruimtes. 

Blueszangeres en gitariste Rory Block is met recht een levende legende. Ze treedt al tientallen jaren over de hele wereld op (in het verleden onder andere op Pinkpop), werkt samen met mensen als Mark Knopfler en Bonnie Raitt, heeft meer dan twintig albums op haar naam staan, en won op haar terrein alle prijzen die er te winnen zijn. Ook haar laatste album Blues Walkin' Like A Man is genomineerd als akoestisch album van het jaar bij de Blues Music Awards.

Ze was vijftien, een meisje met een gitaar en een brandende ambitie om de blues te spelen, toen Rory Block in de jaren zestig in de leer ging bij blueslegendes als Mississippi John Hurt, reverend Gary Davis en Son House. Eind jaren tachtig werd ze wereldberoemd met het nummer Lovin' Whiskey. Maar ook daarna is ze altijd gebleven wie ze was: een markante vrouw die met haar indrukwekkende stem, haar virtuoos ingetogen gitaarspel en haar innemende persoonlijkheid ook grote zalen en zelfs festivalpubliek moeiteloos aan zich weet te binden.

In haar muziek klinkt de invloed van de traditionele blues stevig door. Blues Walkin' is zelfs helemaal opgedragen aan Son House, haar belangrijkste leermeester. Haar versie van zijn deltablues heeft het allemaal: de weerslag van het harde leven, het ritme van kolengestookte locomotieven, de verwoestende invloed van de drank, de lange zwoele avonden vol uitbundig vertier en gebroken harten. Tegelijkertijd weet Rory Block als geen ander de brug te slaan naar het heden. Met haar veelzeggende songs weet ze de blues toegankelijk te maken voor een breed publiek.

Blueszangeres en gitariste Rory Block is met recht een levende legende. Ze treedt al tientallen jaren over de hele wereld op (in het verleden onder andere op Pinkpop), werkt samen met mensen als Mark Knopfler en Bonnie Raitt, heeft meer dan twintig albums op haar naam staan, en won op haar terrein alle prijzen die er te winnen zijn. Ook haar laatste album Blues Walkin' Like A Man is genomineerd als akoestisch album van het jaar bij de Blues Music Awards. Ze was vijftien, een meisje met een gitaar en een brandende ambitie om de blues te spelen, toen Rory Block in de jaren zestig in de leer ging bij blueslegendes als Mississippi John Hurt, reverend Gary Davis en Son House. Eind jaren tachtig werd ze wereldberoemd met het nummer Lovin' Whiskey. Maar ook daarna is ze altijd gebleven wie ze was: een markante vrouw die met haar indrukwekkende stem, haar virtuoos ingetogen gitaarspel en haar innemende persoonlijkheid ook grote zalen en zelfs festivalpubliek moeiteloos aan zich weet te binden.

Lisbee Stainton, de jonge Londense singer-songwriter, werd onlangs ontdekt door dj Tom Robinson (BBC 6 Music). Tom, laaiend enthousiast na het beluisteren van haar single ‘Red’ op Lisbee’s Myspace, omschrijft haar in zijn show als "een heel groot talent". Als gevolg van zijn aandacht zijn verschillende deuren opengegaan voor de jonge zangeres en bracht ze aan het begin van dit jaar haar debuutalbum ‘Girl On An Unmade Bed’ uit. Het album werd geproduceerd onder leiding van producer Rupert Christie (U2, Kate Bush, Coldplay, Lou Reed) in de legendarische Abbey Road Studio. Mooie kleine liedjes die door Lisbee met veel overgave worden gezongen.

Lisbee Stainton, de jonge Londense singer-songwriter, werd onlangs ontdekt door dj Tom Robinson (BBC 6 Music). Tom, laaiend enthousiast na het beluisteren van haar single ‘Red’ op Lisbee’s Myspace, omschrijft haar in zijn show als "een heel groot talent". Als gevolg van zijn aandacht zijn verschillende deuren opengegaan voor de jonge zangeres en bracht ze aan het begin van dit jaar haar debuutalbum ‘Girl On An Unmade Bed’ uit. Het album werd geproduceerd onder leiding van producer Rupert Christie (U2, Kate Bush, Coldplay, Lou Reed) in de legendarische Abbey Road Studio. Mooie kleine liedjes die door Lisbee met veel overgave worden gezongen.

Ondanks zijn jonge leeftijd heeft Micah P. Hinson al een turbulent leven achter de rug. Zijn tienerjaren bracht hij een tijdlang in de gevangenis door en drugsverslaving, dakloosheid en armoede gooiden verder roet in het eten. Als prille twintiger bezat de ondertussen in Texas aangespoelde Hinson een reservoir aan negatieve ervaringen dat schier onuitputtelijk leek en de ideale voedingsbodem vormde voor de treurige countrysongs van zijn debuutplaat Micah P. Hinson and the Gospel of Progress (2004). Zes platen verder bewijst hij met Micah P. Hinson and the Pioneer Saboteurs (2010) dat zijn duistere verleden – dat ondertussen ver achter hem ligt – nog steeds een uitstekende inspiratiebron is voor zijn muziek die ondertussen naast akoestisch en fragiel wat kamerbreder en soms zelfs noisy klinkt. Maar wat blijft verbazen is zijn fenomenale stem die je telkens opnieuw naar de keel grijpt en in al zijn intense doorleefdheid deze 21ste eeuwse troubadour naar dezelfde eenzame hoogten tilt van Johnny Cash en Bob Dylan. 
 

Ondanks zijn jonge leeftijd heeft Micah P. Hinson al een turbulent leven achter de rug. Zijn tienerjaren bracht hij een tijdlang in de gevangenis door en drugsverslaving, dakloosheid en armoede gooiden verder roet in het eten. Als prille twintiger bezat de ondertussen in Texas aangespoelde Hinson een reservoir aan negatieve ervaringen dat schier onuitputtelijk leek en de ideale voedingsbodem vormde voor de treurige countrysongs van zijn debuutplaat Micah P. Hinson and the Gospel of Progress (2004). Zes platen verder bewijst hij met Micah P. Hinson and the Pioneer Saboteurs (2010) dat zijn duistere verleden – dat ondertussen ver achter hem ligt – nog steeds een uitstekende inspiratiebron is voor zijn muziek die ondertussen naast akoestisch en fragiel wat kamerbreder en soms zelfs noisy klinkt. Maar wat blijft verbazen is zijn fenomenale stem die je telkens opnieuw naar de keel grijpt en in al zijn intense doorleefdheid deze 21ste eeuwse troubadour naar dezelfde eenzame hoogten tilt van Johnny Cash en Bob Dylan.   

In het kader van de Muziek Biennale Niederrhein.

Toegangskaarten voor kinderen van 6 tot 12 jaar verkrijgbaar aan de dagkassa voor € 7,50

Spannend verhaal op muziek van Edvard Grieg
Frank Groothof, zang, dans, verhaal

Peer Gynt is een markant figuur, een vrijbuiter, die zich gevangen voelt in zijn bekrompen dorp. Hij wil niet werken of een vak leren; hij wil avonturen beleven, dansen en vrolijk zijn. Zijn leven en dat van zijn moeder verandert drastisch vanaf het moment dat zijn vriend Matz gaat trouwen met Ingrid. Op de bruiloft blijkt dat de bruid heimelijk verliefd is op Peer en eigenlijk helemaal niet met Matz wil trouwen. Peer ontmoet echter een ander meisje, Solvejg, en vraagt haar ten dans. Maar omdat zij van haar vader niet met Peer mag dansen, zet hij het op een drinken om vervolgens stomdronken de bruid ontvoeren. Hij neemt haar mee de bergen in, maar omdat hij Solvejg niet kan vergeten, stuurt hij haar ook snel weer terug. In zijn dorp kan hij zich voorlopig niet meer vertonen, Dus zwerft hij een tijdje in de bergen en verder...
Wat volgt is een zoektocht naar zijn ware ik – vol omwegen, teleurstellingen en avonturen. Frank Groothof (14 februari 1947, Amsterdam) heeft een rijk oeuvre aan kindervoorstellingen op zijn naam staan, maar is bij het grote publiek vooral bekend van zijn werk voor de Nederlandse Sesamstraat en Het Klokhuis.
 

In het kader van de Muziek Biennale Niederrhein. Toegangskaarten voor kinderen van 6 tot 12 jaar verkrijgbaar aan de dagkassa voor € 7,50

Rijzende ster van de New Mexicana
Zijn muziek is rauw, intens en sfeervol en hij is gezegend met een stem die gruizig en soulvol tegelijk is. Boris McCutcheons roots liggen op het platteland van Massachusetts, maar hij heeft zich inmiddels al enige tijd geworteld in de bergen van New Mexico, de plek waar zijn muzikale ziel zich het meeste thuis voelt. Vandaar dat de term New Mexicana opduikt bij het omschrijven van zijn muziek. Sinds zijn debuut in 2001, ‘heet aanbevolen’ door OOR, zijn ook zijn volgende drie albums zonder uitzondering erg goed ontvangen. Zijn stem klinkt hees en soepel, op muziek die doet denken aan Calexico, Steve Earle, Woody Guthrie en Bruce Springsteen. In 2001 verscheen zijn eerste, in eigen beheer uitgebrachte album ‘Mother Ditch’, gevolgd door nog drie albums waarvan ‘Bad Road, Good People’ uit 2008 de laatste was. Dit jaar nog verschijnt zijn vijfde plaat, vooralsnog zonder titel. Live wordt McCutcheon bijgestaan door zijn band The Salt Licks.

Rijzende ster van de New Mexicana Zijn muziek is rauw, intens en sfeervol en hij is gezegend met een stem die gruizig en soulvol tegelijk is. Boris McCutcheons roots liggen op het platteland van Massachusetts, maar hij heeft zich inmiddels al enige tijd geworteld in de bergen van New Mexico, de plek waar zijn muzikale ziel zich het meeste thuis voelt. Vandaar dat de term New Mexicana opduikt bij het omschrijven van zijn muziek. Sinds zijn debuut in 2001, ‘heet aanbevolen’ door OOR, zijn ook zijn volgende drie albums zonder uitzondering erg goed ontvangen. Zijn stem klinkt hees en soepel, op muziek die doet denken aan Calexico, Steve Earle, Woody Guthrie en Bruce Springsteen. In 2001 verscheen zijn eerste, in eigen beheer uitgebrachte album ‘Mother Ditch’, gevolgd door nog drie albums waarvan ‘Bad Road, Good People’ uit 2008 de laatste was. Dit jaar nog verschijnt zijn vijfde plaat, vooralsnog zonder titel. Live wordt McCutcheon bijgestaan door zijn band The Salt Licks.

Begin 2008 verscheen Sam Amidons album ‘All is well’. Het is een verzameling unieke nummers in het genre waarin hij uitblinkt: intuïtieve interpretaties van oude folksongs. Zijn uitzonderlijk talent ontwikkelde hij in zijn jeugd als kind van folkmuzikanten. Maar ook zijn latere samenwerking met de experimentele indie rockbands Doveman en Stars Like Fleas hebben een grote impact op zijn werk.
'I See the Sign' , de nieuwe cd van de Amerikaan Sam Amidon grijpt vanaf de eerste beluistering naar de strot, om nooit, nóóit los te laten. Amidon zingt gospel-, folk-, blues- en bluegrasstraditionals en dat levert uiterst speelse en avontuurlijke, bijwijlen zelfs poppy versies op. Dat dankt hij mede aan de mensen die hij verzamelde: producer Valgeir Sigurðsson (Björk), arrangeur Nico Muhly (verantwoordelijk voor stoutmoedige strijkers, koper- en houtblazers), zangeres Beth Orton (leent haar zoete stem aan een kwartet songs) en hét geheime wapen: multi-instrumentalist Shahzad Ismaily (Tom Waits). Sam Amidon brengt muziek van ontroerende, tijdloze schoonheid.
 
humo: 'Van grimmig via sarcastisch - zoals de dissectie van een huwelijk in 'Rain and Snow' ('Well I married me a wife / Gave me trouble all my life') - naar ronduit uitgelaten in de R. Kelly-cover (!) 'Relief' , die weggelopen lijkt uit het sprookjesuniversum van Joanna Newsom .
Muziek die ons tot tranen toe ontroert en ons tegelijk met levenslust injecteert: het is een zeldzaamheid. 'I See the Sign' is nu al een héél overtuigende sollicitatie voor Plaat van het Jaar. Wie doet beter?'
 

Begin 2008 verscheen Sam Amidons album ‘All is well’. Het is een verzameling unieke nummers in het genre waarin hij uitblinkt: intuïtieve interpretaties van oude folksongs. Zijn uitzonderlijk talent ontwikkelde hij in zijn jeugd als kind van folkmuzikanten. Maar ook zijn latere samenwerking met de experimentele indie rockbands Doveman en Stars Like Fleas hebben een grote impact op zijn werk. 'I See the Sign' , de nieuwe cd van de Amerikaan Sam Amidon grijpt vanaf de eerste beluistering naar de strot, om nooit, nóóit los te laten. Amidon zingt gospel-, folk-, blues- en bluegrasstraditionals en dat levert uiterst speelse en avontuurlijke, bijwijlen zelfs poppy versies op. Dat dankt hij mede aan de mensen die hij verzamelde: producer Valgeir Sigurðsson (Björk), arrangeur Nico Muhly (verantwoordelijk voor stoutmoedige strijkers, koper- en houtblazers), zangeres Beth Orton (leent haar zoete stem aan een kwartet songs) en hét geheime wapen: multi-instrumentalist Shahzad Ismaily (Tom Waits). Sam Amidon brengt muziek van ontroerende, tijdloze schoonheid.

US Rails (oa Tom Gillam, Joseph Parsons & Ben Arnold)

US Rails is een singer-songwriter collectief met een bemanning aan boord die allen hun roots in Philadelphia, in Manayunk om precies te zijn, hebben liggen. Driekwart daarvan vormden zeven jaar geleden samen het voornamelijk in Amerika succesvolle gelegenheidsproject genaamd '4 Way Street'.

Het destijds door Sanctuary Records opgepikte album “Pretzel Park”, vond overigens nauwelijks een weg naar de Nederlandse platenwinkels. Toch zetten Scott Bricklin, Ben Arnold, Joseph Parsons en drummer Matt Muir de traditie voort. Met niemand minder dan Tom Gillam in de gelederen namen ze vorig jaar, even ten zuiden van Parijs, een mengelmoes van sterke pop, folk rock en R&B liedjes op. Het Duitse Blue Rose Records brengt de plaat in Europa uit. Eind oktober en begin november staat een uitgebreide EU tour gepland. In de Nightclub van Roepaen staan de heren garant voor een middag flinke (country)rock.
 

US Rails (oa Tom Gillam, Joseph Parsons & Ben Arnold) US Rails is een singer-songwriter collectief met een bemanning aan boord die allen hun roots in Philadelphia, in Manayunk om precies te zijn, hebben liggen. Driekwart daarvan vormden zeven jaar geleden samen het voornamelijk in Amerika succesvolle gelegenheidsproject genaamd '4 Way Street'.

Het kan niet anders dat een zangeres die doet denken aan Anna Ternheim, Ane Brun en Regina Spektor helemaal past in het programma van Roepaen.
 

Deze jonge Zwiterse is heel groot in Zwitersland, Frankrijk en Duitsland en zonder twijfel volgt nu de rest. Met ijzingwekkend overtuigende folk/popliedjes en een zelfbewustheid waar je ‘u’ tegen zegt duikt Sophie Hunger (1983) op in kroegen, poppodia en platenzaken. Haar debuutalbum ‘Sketches on Sea’ (2006) nam ze op in haar eigen huis en deelde ze uit aan vrienden in Zurich, waardoor het een underground-hit werd. Het tweede album van Sophie Hunger heet ‘Monday’s Ghost’ en kwam uit in 2008. Haar licht fragiele stem is indringend, evenals de liedjes. De begeleiding is spookachtig, melancholiek, veelzijdig en verrassend. Haar nieuwe cd heet 1983 (haar geboortejaar). Op dit schitterende '1983' hoor je songs in het Engels, Duits, Italiaans en Frans. Hunger is muzikaal niet eenvoudig te duiden. Haar zang is zelfverzekerd, haar pianospel jazzy en improviserend, op accordeon folky en op gitaar is ze een duivelse punkgodin. Sophie Hunger is Laura Marling, Beth Orton en Bjork in een folk-rocking persoonlijkheid.
 

Oor over haar Eurovox 2008: 'De Zwitserse Sophie Hunger is al mijlen verder in haar ontwikkeling. Haar performance – met band: trombone, cello, gitaren – is van wereldformaat. Ze heeft een stem die alle kanten uit kan: soms zeer ingetogen, dan weer heel expressief, maar altijd warm en sfeervol. Een soort Zwitsere Joni Mitchell of zelfs Heather Nova. Wat een pracht! Wat een sfeer! Onbegrijpelijk dat dit talent uit Zürich met haar akoestische gitaar en parels van Engelstalige liedjes in Nederland nog niet opgepikt is'.
 

Het kan niet anders dat een zangeres die doet denken aan Anna Ternheim, Ane Brun en Regina Spektor helemaal past in het programma van Roepaen.  

LIVE AT THE NIGHTCLUB

LUNA

De band Luna presenteert in november een nieuwe cd. Tijdens dit optreden zullen vooral nummers van deze cd gespeeld worden.

Luna heeft Venray als thuisbasis. De band bestaat uit zes heren en een dame die uit uiteenlopende muzikale stromingen afkomstig zijn. Dat is ook op de nieuwe cd te horen. Uitsluitend eigen werk, van klein en ingetogen naar snel en rauw. Onvoorspelbaar en toch toegankelijk. Verschillende muziekstijlen met wereldse invloeden. Nieuwsgierig? Kijk alvast op hun website www.lunatheband.nl

Bandleden:

Nelleke Rijs - zang 

Roy Bistervelts - gitaar & zang

Jan Fleurkens - gitaar

Jan Dael - sax

Jan Engels - bas

Hans Kempen - drums

Marcel Barents - percussie

LIVE AT THE NIGHTCLUB LUNA

“'k Zou Mijn Hart Willen Weggeven”

Men noemt Guido Belcanto wel eens respectvol de Koning van het Vlaamse Levenslied maar zelfs deze ‘oververdiende’ eretitel doet hem eer tekort. Een groot deel van zijn oeuvre wortelt weliswaar in de traditie van het levenslied maar in zijn muziek horen we evengoed echo’s uit het Franse chanson, kleinkunst, oude rock'n roll, folk en blues.
Begin jaren ’90 was Guido even wereldberoemd in Nederland en zijn thuisland België. Met Henny Vrienten maakte hij een prachtig album met de briljante titel:  ‘Plastic Rozen Verwelken Niet’. Het bezorgde Guido een cultstatus bij vele muziekliefhebbers in Nederland. Waarom het succes in Nederland niet bleef weet niemand. In België is hij altijd wereldberoemd in Vlaanderen gebleven. Zijn theaterprogramma’s zijn steevast uitverkocht en zijn albums vinden gretig aftrek. Nu is Guido eindelijk weer terug in Nederland. Guido is uniek en laat zich met niemand vergelijken. ‘The missing link tussen de Zangeres Zonder Naam en Mink DeVille’ of ‘De Vlaamse Bob Dylan’, wordt wel eens gezegd.
Op Guido's langverwachte nieuwe plaat (zijn tiende) hoort u waarom Guido het best bewaarde geheim is van de Nederlandstalige muziek. Belcanto zelf is opgewonden over zijn nieuwe werkstuk, hij noemt het "de plaat die ik ABSOLUUT moest maken voor ik mijn laatste adem zou uitblazen".

“'k Zou Mijn Hart Willen Weggeven” Men noemt Guido Belcanto wel eens respectvol de Koning van het Vlaamse Levenslied maar zelfs deze ‘oververdiende’ eretitel doet hem eer tekort. Een groot deel van zijn oeuvre wortelt weliswaar in de traditie van het levenslied maar in zijn muziek horen we evengoed echo’s uit het Franse chanson, kleinkunst, oude rock'n roll, folk en blues.

Hayward Williams
'Cotton Bells' is de derde cd van de jonge Amerikaanse singer-songwriter Hayward Williams. Het is tevens de derde maal dat hij naar Roepaen komt. Na de release van zijn album Another Sailor's Dream waren de recensenten van de alternatieve country bladen en websites het er al over eens, Hayward Williams had een meesterwerk afgeleverd. Tijdens het Take Root Festival 2007 en tijdens de twee prachtige optredens in de Nightclub van Roepaen bevestigde deze jonge Amerikaanse singer-songwriter het beeld van een groot talent. Een perfecte mix van folk, blues en country (rock) en wat een stem. De muziek op de nieuwe cd doet denken aan de mooiste nummers van Jeffrey Foucault. Een concert om naar uit te kijken!
 
Altcountryforum: ”Is ‘Cotton Bells’ nu een plaatje van 2009 of 2010? Who cares. Ik alvast niet. Want ‘Cotton Bells’ is een plaat van alle tijden. Aangrijpend. Ontroerend. Imponerend. Maar vooral getuigend van welhaast onaardse schoonheid….”
 
Kindamuzik: ”De ziel van de jonge singer-songwriter treedt langzaam maar zeker uit het keurslijf, iets dat je alleen zou verwachten bij grootheden als Jackson Browne en John Prine. 'Cotton Bells' is een even spaarzame als wonderschone plaat."

Hayward Williams 'Cotton Bells' is de derde cd van de jonge Amerikaanse singer-songwriter Hayward Williams. Het is tevens de derde maal dat hij naar Roepaen komt. Na de release van zijn album Another Sailor's Dream waren de recensenten van de alternatieve country bladen en websites het er al over eens, Hayward Williams had een meesterwerk afgeleverd. Tijdens het Take Root Festival 2007 en tijdens de twee prachtige optredens in de Nightclub van Roepaen bevestigde deze jonge Amerikaanse singer-songwriter het beeld van een groot talent. Een perfecte mix van folk, blues en country (rock) en wat een stem. De muziek op de nieuwe cd doet denken aan de mooiste nummers van Jeffrey Foucault. Een concert om naar uit te kijken!

Barrelhouse is zich in haar dertigjarig bestaan blijven ontwikkelen. Veel verschillende invloeden zijn er in het bandgeluid te horen. Maar het wezen van Barrelhouse is hetzelfde gebleven: bluesy en soulful, hypnotiserend en ontroerend in de ballads, dan weer uitbundig swingend in de up tempo nummers. De bezetting is onveranderd gebleven, met aan het hoofd Tineke Schoemaker met de mooiste en meest intrigerende blues-stem van Nederland. Na dertig jaar is Barrelhouse zowel live als op de plaat nog steeds een band van topklasse. Nieuwe cd ‘Vintage Blues’ is uit. De titel van de nieuwe Barrelhouse dekt in alle opzichten de lading: Vintage Blues .Vintage Blues, een verzameling klassieke nummers die ze altijd al hebben willen spelen,maar waar we nooit toe gekomen zijn. De klassieke nummers vragen ook een andere aanpak in de studio. Ze wilden sowieso alles tegelijk spelen, niks indubben. Maar wat meer bijzonder is, ze wilden zonder koptelefoon spelen. Dus spelen zoals in een club op een festival, of zoals je dat thuis doet. In een kring, contrabas en drums niet versterkt, de rest wel, ook de zang. Voor hen was dat de manier om de sfeer te krijgen die zo speciaal is voor de opnames tot zo ongeveer 1970. De klassieke blues die de band altijd al inspireerde voordat ze zelf speelden, voordat Barrelhouse bestond. Alle nummers die ze opgenomen hebben zijn geschreven vóór 1974, sommige ruim daarvoor.
Line-up: Tineke Schoemaker – vocals, Johnny LaPorte – guitar, Han van Dam – piano, Guus LaPorte – guitar, Bob Dros – drums, Jan Willem Sligting - bass, accordeon, doubleba
 

Barrelhouse is zich in haar dertigjarig bestaan blijven ontwikkelen. Veel verschillende invloeden zijn er in het bandgeluid te horen. Maar het wezen van Barrelhouse is hetzelfde gebleven: bluesy en soulful, hypnotiserend en ontroerend in de ballads, dan weer uitbundig swingend in de up tempo nummers. De bezetting is onveranderd gebleven, met aan het hoofd Tineke Schoemaker met de mooiste en meest intrigerende blues-stem van Nederland. Na dertig jaar is Barrelhouse zowel live als op de plaat nog steeds een band van topklasse. Nieuwe cd ‘Vintage Blues’ is uit. De titel van de nieuwe Barrelhouse dekt in alle opzichten de lading: Vintage Blues .Vintage Blues, een verzameling klassieke nummers die ze altijd al hebben willen spelen,maar waar we nooit toe gekomen zijn. De klassieke nummers vragen ook een andere aanpak in de studio. Ze wilden sowieso alles tegelijk spelen, niks indubben. Maar wat meer bijzonder is, ze wilden zonder koptelefoon spelen. Dus spelen zoals in een club op een festival, of zoals je dat thuis doet. In een kring, contrabas en drums niet versterkt, de rest wel, ook de zang. Voor hen was dat de manier om de sfeer te krijgen die zo speciaal is voor de opnames tot zo ongeveer 1970. De klassieke blues die de band altijd al inspireerde voordat ze zelf speelden, voordat Barrelhouse bestond. Alle nummers die ze opgenomen hebben zijn geschreven vóór 1974, sommige ruim daarvoor. Line-up: Tineke Schoemaker – vocals, Johnny LaPorte – guitar, Han van Dam – piano, Guus LaPorte – guitar, Bob Dros – drums, Jan Willem Sligting - bass, accordeon, doubleba