Tribute to Jackson Browne
Jackson Browne is in 1948 geboren in het Duitse Heidelberg. Zijn vader was een Amerikaanse soldaat en daarom vertrekt het gezin Browne al snel naar Los Angeles. Jackson Browne wordt gezien als één van de meest belangrijke Zuid-Californische singer-songwriters van de jaren 70 en scoort grote hits met nummers als ‘Docter My Eyes’ en ‘Take It Easy’. In 2004 wordt Jackson Browne opgenomen in de Rock and Roll Hall Of Fame.
Op jonge leeftijd raakt Jackson Browne al geïnteresseerd in folkmuziek. In 1966 wordt hij gevraagd voor de band Nitty Gritty Dirt Band waar hij slechts enkele maanden in speelt. Jackson Browne tekent in 1967 een contract bij Nina Music waar hij samenwerkt met artiesten als Tom Rush en Steve Noonan en zelfs nog een korte tijd deel uitmaakt van de band van Tim Buckley.
In 1972 komt het eerste album van Jackson Browne uit met daarop de nummers ‘Docter My Eyes’ en ‘Take It Easy’. Daarna kwamen nog twee fraaie albums uit: 'For Everyman' en 'Late for the Sky'. Jackson Browne brengt daarna nog een reeks van platen uit.
 

De tribute wordt verzorgd door: Zang; Jelka van Houten (Poema’s/diverse musicals), Zang/Gitaar; Ben Kribben (Van Dik Hout), Toetsen/Zang ; Diederik Nomden (Ellen ten Damme), Gitaar; Koppe Koppeschaar (the Star Crossed and Easy), Gitaar; Sanne Koppeschaar (the Star Crossed and Easy) Bas; Bartel Bartels (Professor Nomad),Drums; Stephan van der Meijden (Independent).

Tribute to Jackson Browne Jackson Browne is in 1948 geboren in het Duitse Heidelberg. Zijn vader was een Amerikaanse soldaat en daarom vertrekt het gezin Browne al snel naar Los Angeles. Jackson Browne wordt gezien als één van de meest belangrijke Zuid-Californische singer-songwriters van de jaren 70 en scoort grote hits met nummers als ‘Docter My Eyes’ en ‘Take It Easy’. In 2004 wordt Jackson Browne opgenomen in de Rock and Roll Hall Of Fame.

Wat een concert gaven Jim Byrnes and the Sojourners in het voorjaar 2009 in de Night Club van Roepaen. Een criticus schreef zelfs van een muzikaal orgasme. Inderdaad het dak ging er af!

Jim Byrnes werd geboren in St. Louis Missouri, en dat is ‘blues land’.  Al vroeg kwam hij in contact met  muziek en speelde bluesgitaar en zong al op zijn dertiende. Ook bezocht hij o.a. de bar waar Ike en Tina Turner optraden. Toen Byrnes bij een ongeluk zijn beide benen verloor, besloot hij zich daarna vooral op zijn muziekcarrière te richten. In 1981 richtte hij de Jim Byrnes Band op, waarmee hij vervolgens twee keer de Juno Award for Blues Album of the Year won. Tevens ontving hij in 2007 de ‘Male Vocalist of the Year’ tijdens de Toronto Blues Society's Maple Blues Awards. 
Met The Sojourners, drie gospel zangers, maakte hij de cd ‘House of Refuge’. Deze cd is op de jaarlijst van een bekende Vlaamse alt country site op de eerste plaats geëindigd. “Nog maar zelden werden wij al bij een eerste beluistering van een plaat zó van onze sokken geblazen als door ‘House Of Refuge’ van de Canadees Jim Byrnes. De twaalf nummers die de beste man daarop serveert vormen in de categorie blues & roots zondermeer het beste wat we dit jaar te horen kregen. De beste rootsplaat van 2007!”. Ook de opvolger ‘My Walking Stick’ die in april 2009 uitkwam is van een erg hoog niveau. Prachtige mengeling van soul, blues en gospel.

Rootsville  over het optreden: ‘The Sojourners hadden ondertussen hun tweede adem gevonden en slaagden er in om samen met Byrnes & band het bijna uitzinnige publiek een muzikaal orgasme te bezorgen met "Lookin' For Love" (The Valentinos) , "Drown im my Own Tears" (Ray Charles) en de welverdiende 2 x bissen "Together Again" (Buck Owens),  "Didn't It Rain" (popularized by Mahalia Jackson) en Dylan's "Don't Think Twice , it's allright" . Chris Tangelder's woorden na afloop ; Swa jongen, hier doen wij het voor ...zijn alleszeggend.’ Cultureel Podium Roepaen heeft opnieuw een pareltje toegevoegd aan hun al uitstekende americana / roots reputatie . Chapeau !!!!!

Wat een concert gaven Jim Byrnes and the Sojourners in het voorjaar 2009 in de Night Club van Roepaen. Een criticus schreef zelfs van een muzikaal orgasme. Inderdaad het dak ging er af! Jim Byrnes werd geboren in St. Louis Missouri, en dat is ‘blues land’.  Al vroeg kwam hij in contact met  muziek en speelde bluesgitaar en zong al op zijn dertiende. Ook bezocht hij o.a. de bar waar Ike en Tina Turner optraden. Toen Byrnes bij een ongeluk zijn beide benen verloor, besloot hij zich daarna vooral op zijn muziekcarrière te richten. In 1981 richtte hij de Jim Byrnes Band op, waarmee hij vervolgens twee keer de Juno Award for Blues Album of the Year won. Tevens ontving hij in 2007 de ‘Male Vocalist of the Year’ tijdens de Toronto Blues Society's Maple Blues Awards. 

JW Roy & Band met “Weet het zeker”
"Zijn liedjes zijn van een ruwhouten schoonheid," zuchtte het Parool. In het levensbos van JW Roy ruik je de poëzie, inhaleer je de klanken, vullen je longen zich met liefde en lyriek. De Brabantse bard is geworteld in de grond van het volle leven. JW Roy kapte o.a. op advies van Gerard van Maasakkers met het engels. En de nieuwe Nederlandstalige takken bleken meteen naar de hemel te groeien. Prachtige recensies, een paar stevige hits en een trits uitverkochte concerten, waaronder Roepaen. Hij deelde er het podium met Ilse DeLange, Bl¢f en Gerard van Maasakkers, maar JW Roy weet het zeker: met zijn eigen band is hij op z'n sterkst. Hij ontroert, vervoert, vermaakt en raakt. Of zoals Vincent Bijlo schreef: "JW Roy heeft de mooiste, eenzaamste, maar ook troostendste en melancholiekste stem van Nederland." Is zijn schoonheid van duurzaam hout? Wij weten het zeker!
 

JW Roy & Band met “Weet het zeker” "Zijn liedjes zijn van een ruwhouten schoonheid," zuchtte het Parool. In het levensbos van JW Roy ruik je de poëzie, inhaleer je de klanken, vullen je longen zich met liefde en lyriek. De Brabantse bard is geworteld in de grond van het volle leven. JW Roy kapte o.a. op advies van Gerard van Maasakkers met het engels. En de nieuwe Nederlandstalige takken bleken meteen naar de hemel te groeien. Prachtige recensies, een paar stevige hits en een trits uitverkochte concerten, waaronder Roepaen. Hij deelde er het podium met Ilse DeLange, Bl¢f en Gerard van Maasakkers, maar JW Roy weet het zeker: met zijn eigen band is hij op z'n sterkst. Hij ontroert, vervoert, vermaakt en raakt. Of zoals Vincent Bijlo schreef: "JW Roy heeft de mooiste, eenzaamste, maar ook troostendste en melancholiekste stem van Nederland." Is zijn schoonheid van duurzaam hout? Wij weten het zeker!

Flamenco-dansspektakel

ONDAS DE PASION
Een unieke combinatie van diepgang en passie, dat is nog het best hoe we deze nieuwe en opkomende flamenco-groep kunnen beschrijven. De furie van de dans, de rauwe kreet van de zang, de virtuoze gitaar, het is er allemaal, maar dan in een eigentijdse, sprankelende versie, die stilaan furore maakt.

Kijken naar een optreden van ONDAS DE PASION betekent artiesten zien, die constant dat ene moment opzoeken waarin alles versmelt in één gezamenlijke vonk van puurheid.
 
Met: Silvia Cabeza (dans), Curra Suarez (zang) en Michel Gillain (gitaar).

Flamenco-dansspektakel ONDAS DE PASION

De Canadese singer songwriter Melanie Dekker is net terug van haar optreden voor onze Hollandse & Canadese troepen in Afghanistan en  is begonnen aan haar nieuwe album "Here & Now ".  Net als haarzelf moedig, gevoelvol en diepgaand.
De tour in Europa zal een levendige show zijn waar je een combinatie van al haar 4 akoestische pop-albums to horen krijgt. In totaal geeft ze 25 concerten in Duitsland, Oostenrijk en Nederland.
Dit voorjaar speelt ze met de fabelachtige violiste Elyse Jacobson en de fantastische pianist Mike Bell. Melanie Dekker is sinds 2003 regelmatig op de Canadese, Amerikaanse, Duitse en Hollandse radiozenders te horen met singles zoals: "When I think of you", "Blue Blanket", en "I said I". Zij trad op in shows van Bryan Adams, Faith Hill, Chaka Khan en Diane Krall. Ook heeft ze opgetreden voor president William Clinton.
De laatste opnames van Melanie's album “REVEALED” zijn tot stand gekomen met David Kershenbaum (producer van o.m. Tracy Chapman, Joe Jackson en Duran Duran). De single “Wounded Soldier” is een hele populaire YouTube video geworden. Het album " Acoustic Ride" heeft ze zelf geproduceerd  en valt erg in de smaak bij haar fans. Het album is te verkrijgen via Melanies eigen site www.melaniedekker.com en ITunes

De Pers over Melanie Dekker:
 
A voice like Chocolate...a magical evening. TZ, Fuda. DE
Dekker’s voice is powerful and sensual & it is full of life and hunger. It is passionate and emotes. Enjoy a solid a concert with a hint of folk hooky pop melodyies and driving rhythms. Music Critic Munich Germany
Magical uplifting and sexy..  Fortune Records, Ulm Germany
Your music goes directly to my heart, It has changed my life.  Fan, Deventer, NL
 

De Canadese singer songwriter Melanie Dekker is net terug van haar optreden voor onze Hollandse & Canadese troepen in Afghanistan en  is begonnen aan haar nieuwe album "Here & Now ".  Net als haarzelf moedig, gevoelvol en diepgaand. De tour in Europa zal een levendige show zijn waar je een combinatie van al haar 4 akoestische pop-albums to horen krijgt. In totaal geeft ze 25 concerten in Duitsland, Oostenrijk en Nederland.

Balmorhea is een uitgekiende mix van oude Amerikaanse folk, klassieke muziek en postrock.
Het was eind 2006 in Austin, Texas, dat Rob Lowe en Michael Muller als duo met Balmorhea begonnen en al snel in eigen beheer een titelloos album uitbrachten waarvoor zij alleen akoestische gitaren, piano en field recordings gebruikten. Met het uitkomen van het officiële debuut 'Riverarms' (cd, Western Vinyl 2007) was Balmorhea met toevoeging van viool, cello en contrabas al uitgegroeid tot een vijftal en werden in muzikaal opzicht de grenzen verlegd richting avant folk, want subtiel verwerkten ze elementen uit klassieke muziek, jazz en minimal music in hun instrumentale composities. Was ‘Riverarms’ nog beheerst en instrumentaal, zo klinkt Balmorhea's laatste album 'All Is Wild, All Is Silent' (cd, Western Vinyl 2007) romantisch, episch met veel dynamiek, langgerekte spanningsbogen en zelfs heel voorzichtig wat zang. Kortom op 'All Is Wild, All Is Silent' een uitgekiende mix van oude Amerikaanse folk, klassieke muziek en wat postrock en waarvoor Balmorhea als thema een 200 jaar oude brief van William B. Dewees nam, die behoorde tot een van eerste driehonderd pioniers van Texas. Voorjaar 2010 verschijnt hun prachtige nieuwe cd "Constellations".

Nils Frahm is een klassiek geschoolde Duitse pianist. Als dromen vangbaar zouden zijn, dan zouden ze kunnen klinken als de sprookjesachtige composities van Nils Frahm. ‘Wintermusik’ is zijn eerste release en bevat slechts drie door pianopartijen geleide stukken. Eigenlijk waren die bedoeld
als kerstcadeau voor familie en vrienden. Erased Tapes besefte echter dat deze muziek onmiddellijk een grote schare vrienden zou kunnen werven en daar mogen we het label dankbaar voor zijn.
 

Balmorhea is een uitgekiende mix van oude Amerikaanse folk, klassieke muziek en postrock. Het was eind 2006 in Austin, Texas, dat Rob Lowe en Michael Muller als duo met Balmorhea begonnen en al snel in eigen beheer een titelloos album uitbrachten waarvoor zij alleen akoestische gitaren, piano en field recordings gebruikten. Met het uitkomen van het officiële debuut 'Riverarms' (cd, Western Vinyl 2007) was Balmorhea met toevoeging van viool, cello en contrabas al uitgegroeid tot een vijftal en werden in muzikaal opzicht de grenzen verlegd richting avant folk, want subtiel verwerkten ze elementen uit klassieke muziek, jazz en minimal music in hun instrumentale composities. Was ‘Riverarms’ nog beheerst en instrumentaal, zo klinkt Balmorhea's laatste album 'All Is Wild, All Is Silent' (cd, Western Vinyl 2007) romantisch, episch met veel dynamiek, langgerekte spanningsbogen en zelfs heel voorzichtig wat zang. Kortom op 'All Is Wild, All Is Silent' een uitgekiende mix van oude Amerikaanse folk, klassieke muziek en wat postrock en waarvoor Balmorhea als thema een 200 jaar oude brief van William B. Dewees nam, die behoorde tot een van eerste driehonderd pioniers van Texas. Voorjaar 2010 verschijnt hun prachtige nieuwe cd "Constellations".

Ooit begon Fink als techno dj, maar nu gaat hij alweer een tijdje mee als soulvolle singer-songwriter. De Britse Fink verraste in 2006 met het album ' Biscuits For Breakfast', waarop hij het publiek liet kennismaken met zijn broeiende mix van soul, blues, folk en indie in een singer-songwriter jasje.

De veelzijdige Fin Greenall bekend als Fink was voorheen triphop dj, hetgeen ook verklaart dat hij zijn albums uitbrengt op het roemruchte Ninja Tune label. Met shows op o.a. Lowlands liet Fink het Nederlandse publiek de afgelopen jaren kennis maken met zijn meeslepende geluid. Onlangs verscheen het vierde album van Fink  ‘Sort Of Revolution.’
In het najaar tijdens zijn laatste tour verkocht hij bijna alle zalen uit en dat zegt wat hoe snel het gaat met Fink!
3voor12 VPRO: ‘Soms, heel soms voel je als toeschouwer, dat er iets moois staat te gebeuren. Je voelt het al als je de zaal binnen loopt en je de ambiance in je opneemt. En als dan die eerste noot klinkt, dan weet je het zeker: vanavond ben ik getuige van een onvergetelijke avond.
Wie is er dan verantwoordelijk voor het opwekken van deze superlatieven? De man in kwestie heet Fin Greenall, beter bekend als Fink …Maar bovenal is Fink zichzelf: bescheiden, soms grappig, maar bovenal charmant. In de muziek geeft hij werkelijk alles. Zo mooi dat het pijn doet.
 

Ooit begon Fink als techno dj, maar nu gaat hij alweer een tijdje mee als soulvolle singer-songwriter. De Britse Fink verraste in 2006 met het album ' Biscuits For Breakfast', waarop hij het publiek liet kennismaken met zijn broeiende mix van soul, blues, folk en indie in een singer-songwriter jasje. De veelzijdige Fin Greenall bekend als Fink was voorheen triphop dj, hetgeen ook verklaart dat hij zijn albums uitbrengt op het roemruchte Ninja Tune label. Met shows op o.a. Lowlands liet Fink het Nederlandse publiek de afgelopen jaren kennis maken met zijn meeslepende geluid. Onlangs verscheen het vierde album van Fink  ‘Sort Of Revolution.’

Het lijkt alsof het nummer 'Back It Up' en de stem van Caro Emerald voor elkaar zijn gemaakt! De song was in eerste instantie voor een Japanse act geschreven door Vince Degiorgio (onder andere
N Sync, Love Inc, Atomic Kitten) en Caro was gevraagd om de demo in te zingen. Het nummer belandde op de plank en toen het een jaar later live ten gehore werd gebracht op AT5 en de reacties van kijkers bij de redactie binnen bleven stromen was het meteen duidelijk: dit is een hit!
Zo werd 'Back It Up' op 6 juli uitgebracht op Grandmono. De single werd direct breed opgepikt door radiostations, Caro werd Serious Talent bij 3FM en kort daarna 3FM Megahit. De single bereikte #4 in de iTunes Top 100 en was 5 maanden lang niet van de radio te slaan. De opvolger 'A Night Like This' is inmiddels ook hard op weg om een dikke hit te worden. Het liedje is onder andere te horen onder de nieuwe online campagne van Martini. Caro's  debuut plaat 'Deleted Scenes From The Cutting Room Floor' is in januari 2010 uitgekomen.
Caro Emerald treedt in de Night Club van Roepaen op met DJ, gitaar, basgitaar, keys en drie blazers.  DJ Rene  draait vanaf  20.00 uur en zal tot in de late uurtjes de soul-sfeer erin houden. 
 
Pers: ‘Een jaar geleden was Kyteman’s naam, muziek en Hiphop Orchestra opeens op ieders lip. Dat gaat in 2010 gebeuren met zangeres Caro Emerald, geboren Van der Leeuw, 28 jaar. Afgelopen zomer scoorde ze al een nr. 1-hit met ’Back it up’. Dit is haar debuutalbum - het ademt de jaren vijftig, beweegt emotioneel op en neer en heen en weer op de ’stomp’ van de mambo.’ (Gooieneemlander)
 
‘Daarnaast lijkt Van der Leeuw een beetje op een jonge Connie Francis. Voor wie tijdens de dansles de quickstep, tango en mambo onder de knie wil krijgen, is Deleted Scenes From The Cutting Room Floor het perfecte album. Maar ook om in de late uurtjes te relaxen met een martini.’ (Nu.nl)
 

  Het lijkt alsof het nummer 'Back It Up' en de stem van Caro Emerald voor elkaar zijn gemaakt! De song was in eerste instantie voor een Japanse act geschreven door Vince Degiorgio (onder andere

support The Reflecting Elephants

support The Reflecting Elephants

Van Morrison is een van de grootste en bekendste soul & blues zangers ter wereld. Zowel met zijn oude band Them als solo maakte hij legendarische platen zoals 'Astral Weeks' en 'Moondance' en scoorde grote hits als 'Gloria', 'Brown Eyed Girl' en 'Have I Told You Lately'. Deze nummers en al die andere hits zullen worden gespeeld tijdens de ‘Paul de Munnik Tribute to Van Morrison' met een unieke samenstelling van de top van Nederlandse muzikanten die o.a spelen bij Van Dik Hout, Anouk en Doe Maar onder de vleugels van Prof Nomad (Bartel Bartels). Dit project, dat Bartel Bartels (Professor Nomad) heeft opgezet met Paul de Munnik, speelt alleen in April dit jaar in de grote zalen en in Juni op het Terschellings Oerol festival.

De Band bestaat uit:
Zang: Paul de Munnik (Acda en de Munnik)
Gitaar: Angelo de Rijke (Anouk)
Toetsen: Patrick van Herrikhuyzen (Van Dik Hout)
Sax: Jan Kooper (Doe Maar, Anouk)
Trompet: Joe Rivera (Anouk)
Bas: Bartel Bartels (Professor Nomad)
Drums: Stephan van der Meijden (Independent)
 
Over Bartel Bartels aka Prof. Nomad;
Singer/songwriter, bassist, gitarist, pianist, zanger, entertainer en organisator van: "Professor Nomad gaat Undercover", Bartel Bartels, verzamelt bevriende muzikanten uit verschillende bands om zich heen die een eerbetoon spelen aan een grootheid uit de popmuziek. Bartel heeft inmiddels jarenlange ervaring en succes opgebouwd met dit concept.

DJ René start om 20.45 uur en gaat na de Tribute door tot in de late uurtjes....

In het voorprogramma staat de band: Trix and the Dicks.

De groep bestaat uit gitarist Daan, bassist Siem, drummer Dries, toetsenist/gitarist Martijn en Zangeres Trix. Voor een eenmalig optreden zouden ze samen een aantal nummers spelen. Dit werd zo’n succes dat ze besloten door te gaan.
De band speelt, doordat ze nog maar kort bij elkaar zijn nog voornamelijk covers. Het genre is soul, jazz, pop. De zwoele stem van Trix zorgt voor een warme en originele sound. De zelf geschreven nummers liggen al klaar maar moeten nog uitgewerkt worden met de hele band. Op dit moment spelen ze nummer van o.a. Muse, John Legend, Florence And The Machine en Joss Stone

  Van Morrison is een van de grootste en bekendste soul & blues zangers ter wereld. Zowel met zijn oude band Them als solo maakte hij legendarische platen zoals 'Astral Weeks' en 'Moondance' en scoorde grote hits als 'Gloria', 'Brown Eyed Girl' en 'Have I Told You Lately'. Deze nummers en al die andere hits zullen worden gespeeld tijdens de ‘Paul de Munnik Tribute to Van Morrison' met een unieke samenstelling van de top van Nederlandse muzikanten die o.a spelen bij Van Dik Hout, Anouk en Doe Maar onder de vleugels van Prof Nomad (Bartel Bartels). Dit project, dat Bartel Bartels (Professor Nomad) heeft opgezet met Paul de Munnik, speelt alleen in April dit jaar in de grote zalen en in Juni op het Terschellings Oerol festival.

Met gitaar, banjo, accordeon, klarinet, staande bas en hemelse samenzang smeedt  Po ‘Girl diverse muzikale invloeden zoals folk, americana, blues, jazz, soul, gipsy en pop samen tot een prachtig geheel. Vooral de vocale harmonieën zijn zeer bijzonder en herinneringen aan het concert van de Wailing Jenny's bij Roepaen. Vorig seizoen gaf  Po'Girl slechts twee concerten in Nederland waaronder Roepaen. Nu zijn ze voor een korte tour terug en,  natuurlijk na het prachtige concert vorig jaar,  opnieuw in Roepaen.
 
De pers over de cd ‘Deer in the Night’:
 
"Po’Girl geeft lentekriebels. Moeilijk onverschillig te blijven onder het fietsbelconcertje waarmee het album opent. Het duo Allison Russell en Awna Teixeira, aangevuld met snarenman Benny Sidelinger, heeft een huiselijke sensualiteit die aanstekelijk is. Het is een combinatie van keukentafelromantiek en onbezorgde nonchalance, samenkomend in de klarinetbijdragen van Russell, melancholiek en vrolijk tegelijk. De zangeressen putten voor hun composities uit een veelheid aan stijlen, van folk tot chanson, van balkanjazz tot countryballads." ArieJan Korteweg, de Volkskrant.

 
‘Deer In The Night’ is het voorlopige meesterwerk van een bijzonder Canadees trio en verdient daarom veel en veel meer aandacht dan deze geweldige plaat tot dusver krijgt. Erwin Zijleman

Tip: koop uw consumptiemunten via deze website, dan heeft u € 0,10 of € 0,20 voordeel per consumptiemunt en het gaat sneller bij de kassa

Met gitaar, banjo, accordeon, klarinet, staande bas en hemelse samenzang smeedt  Po ‘Girl diverse muzikale invloeden zoals folk, americana, blues, jazz, soul, gipsy en pop samen tot een prachtig geheel. Vooral de vocale harmonieën zijn zeer bijzonder en herinneringen aan het concert van de Wailing Jenny's bij Roepaen. Vorig seizoen gaf  Po'Girl slechts twee concerten in Nederland waaronder Roepaen. Nu zijn ze voor een korte tour terug en,  natuurlijk na het prachtige concert vorig jaar,  opnieuw in Roepaen.  

Blaudzun, het artistieke alterego van Johannes Sigmond en geïnspireerd op een Deense wielrenner, creëert een sfeer van melancholie, verdriet en gedimde lichten. Zijn debuut, met kale ballads in een fijne mix van americana, country en Engelse folk, had hem al welverdiende warme recensies opgeleverd. 'Seadrift Soundmachine' wijkt niet ver af van die eerste schets. De plaat is nog steeds opgebouwd uit kleine donkere illustraties, atmosferisch en emotioneel geladen. Maar nu beter in de verf gezet, en krachtiger. De kritieken zijn dan ook zeer lovend en het belooft het jaar van Blaudzun te worden. Vergelijkingen kunnen worden gemaakt met de melancholie van een Beirut, of de donkere intensiteit van een 16 Horsepower. Blaudzun komt met band.
 
Telegraph Canyon
'The Tide and the Current' is het geweldige debuutalbum van Telegraph Canyon. Telegraph Canyon bestaat uit Chuck Brown (bas, vocals), Chris Johnson (gitaren, vocals, banjo, harmonica), Austin Green (drums, belletjes en keyboards), Brian McCorquodale (pedal steel, piano, synthesizer en percussie) Andrew Skates (Orgel, piano, accordeon, gitaren en mandoline), Erik Wolfe (gitaren, vibes, bas en drums) en de enige vrouw in het gezelschap Tamara Cauble op viool en vocals. Een keur aan instrumenten en de muziek doet denken aan een kruising tussen The Low Anthem, The Arcade Fire en My Morning Jacker. 
Vind je The Great Lake Swimmer, Fleed Foxes, Bon Iver, The Low Anthem of My Morning Jacket te gek dan is Telegraph Canyon absoluut major league. (Jan Janssen, Real Roots Cafe).
'De spookachtige en spannende opener 'Into The Woods' doet met zijn kale, eenzame piano sterk denken aan South San Gabriel, wat niet zo verwonderlijk is aangezien Will Johnson (geen familie bij mijn weten) de producer is. Vooral in de desolate, aangrijpende liedjes is de gelijkenis significant, maar gaandeweg het sterke album verschuiven stijl en stemming richting bands als My Morning Jacket en The Low Anthem en als de geluidsdruk exponentieel toeneemt richting Arcade Fire, zoals het barokke en geëxalteerde – maar niet minder fraaie –' A Light In The Field' en de prachtig ingehouden spanning van afsluiter 'Reels And Wires'. Het instrumentarium met banjo, viool, orgel, accordeon en vibes is rijk uitgerust en Johnsons composities bezitten zonder uitzondering een duistere kracht; tezamen zijn ze goed voor een prachtige cd op het snijvlak van alt.country en indie-americana. (Alt Country).

De plaat sluit de reeks pareltjes af met "Reels And Wires", getooid met een bries melancholie op tokkelende gitaar en banjo die langzaam naar een instrumentaal hoogtepunt toewerken van een hypnotisch repetitief keyboard, trekharmonica en uitdovend engelengezang à la Fleet Foxes . Zelden een debuutplaat gehoord die zoveel indruk maakte zowel in compositie, gekozen instrumenten als stem en originaliteit. Liefhebbers van Bon Iver, My Morning Jacket, Fleet Foxes en Neil Young afwisselend aangevuld met een sprankelend vleugje Arcade Fire of zelfs Chris Martin zullen hun hart mateloos kunnen ophalen met dit meesterwerk. (rootstime.be).

Blaudzun, het artistieke alterego van Johannes Sigmond en geïnspireerd op een Deense wielrenner, creëert een sfeer van melancholie, verdriet en gedimde lichten. Zijn debuut, met kale ballads in een fijne mix van americana, country en Engelse folk, had hem al welverdiende warme recensies opgeleverd. 'Seadrift Soundmachine' wijkt niet ver af van die eerste schets. De plaat is nog steeds opgebouwd uit kleine donkere illustraties, atmosferisch en emotioneel geladen. Maar nu beter in de verf gezet, en krachtiger. De kritieken zijn dan ook zeer lovend en het belooft het jaar van Blaudzun te worden. Vergelijkingen kunnen worden gemaakt met de melancholie van een Beirut, of de donkere intensiteit van een 16 Horsepower. Blaudzun komt met band.  

“'k Zou Mijn Hart Willen Weggeven”

Men noemt Guido Belcanto wel eens respectvol de Koning van het Vlaamse Levenslied maar zelfs deze ‘oververdiende’ eretitel doet hem eer tekort. Een groot deel van zijn oeuvre wortelt weliswaar in de traditie van het levenslied maar in zijn muziek horen we evengoed echo’s uit het Franse chanson, kleinkunst, oude rock'n roll, folk en blues.
Begin jaren ’90 was Guido even wereldberoemd in Nederland en zijn thuisland België. Met Henny Vrienten maakte hij een prachtig album met de briljante titel:  ‘Plastic Rozen Verwelken Niet’. Het bezorgde Guido een cultstatus bij vele muziekliefhebbers in Nederland. Waarom het succes in Nederland niet bleef weet niemand. In België is hij altijd wereldberoemd in Vlaanderen gebleven. Zijn theaterprogramma’s zijn steevast uitverkocht en zijn albums vinden gretig aftrek. Nu is Guido eindelijk weer terug in Nederland. Guido is uniek en laat zich met niemand vergelijken. ‘The missing link tussen de Zangeres Zonder Naam en Mink DeVille’ of ‘De Vlaamse Bob Dylan’, wordt wel eens gezegd.
Op Guido's langverwachte nieuwe plaat (zijn tiende) hoort u waarom Guido het best bewaarde geheim is van de Nederlandstalige muziek. Belcanto zelf is opgewonden over zijn nieuwe werkstuk, hij noemt het "de plaat die ik ABSOLUUT moest maken voor ik mijn laatste adem zou uitblazen".

“'k Zou Mijn Hart Willen Weggeven” Men noemt Guido Belcanto wel eens respectvol de Koning van het Vlaamse Levenslied maar zelfs deze ‘oververdiende’ eretitel doet hem eer tekort. Een groot deel van zijn oeuvre wortelt weliswaar in de traditie van het levenslied maar in zijn muziek horen we evengoed echo’s uit het Franse chanson, kleinkunst, oude rock'n roll, folk en blues.