MARY GAUTHIER @ ROEPAEN OTTERSUM 04/06/10

Artiest info Website   Myspace  

ROEPAEN OTTERSUM 04/06/10

Het is mei 2008. We zitten in een restaurantje in Sardinië. Nog nooit geweest, dankzij Ryanair ineens heel dichtbij, Italiaans eten, need I say more? Ik kijk op van mijn bord en kijk in een roze bril. Ik ken niemand met een roze bril, behalve…., verhip, ze lijkt ook sprekend! Ik ben van nature schichtig in het aanspreken van celebrities, maar het komt eruit voordat ik er erg in heb: ‘Are you Mary Gauthier’?

Nou, zij is het dus wel degelijk. In fucking Sardinië! Twee weken nadat ik haar gezien heb op Blue Highways in Utrecht, samen met Diana Jones. Ze genieten nog even na van hun tour door Europa. Enfin, samen op de foto, ongemakkelijk babbeltje. Ze was met haar nieuwe album bezig. Twee lange jaren heeft het geduurd. Maar, dan heb je ook wat. Wat een plaat! Hij ligt al drie weken bijna onafgebroken in mijn cd-speler. En als ze dan ook nog mijn favoriete locatie de Roepaen aandoet, is dat bijna een garantie voor een geweldige avond.

Samen met mijn vrouw en twee vrienden zijn we in gespannen afwachting van Mary. Zijn onze verwachtingen niet te hooggespannen? Na een drietal nummers van vorige cd’s weten we dat het goed zit: de begeleiding van Tania Elizabeth op viool en zang is ingetogen en vult het subtiele gitaarspel en de (fluister)zang van Mary perfect aan.
Dan gaan we beginnen aan ‘The Foundling’. Ze wil ons tot het randje van de diepte brengen, zegt ze, maar ze belooft ons dat ze ons er niet in zal duwen. Ze begint met een verhaal over een meisje dat door haar moeder te vondeling is gelegd, omdat het in 1962 in New Orleans, Louisiana hoogst ongebruikelijk was dat je als ongehuwde vrouw een kind grootbracht. Dat meisje lijkt heel veel op mij, zegt ze. Het is alsof ze eerst nog even aan ons moet wennen, vooraleer ze prijsgeeft dat zij dat meisje is. Pas tegen het einde van de voorstelling praat ze over zichzelf.

Ze brengt een groot deel van The Foundling in de chronologische volgorde van de cd. En het kippenvel blijft niet uit. Hoe ingetogen kun je de blues spelen? Nummers als The Foundling, Mama Here, Mama Gone en Blood is Blood zijn de opmaat tot het hoogtepunt van de avond: March 11, 1962. Dit nummer gaat over het telefoongesprek dat zij, na een lange zoektocht, heeft met haar moeder: I must have thought about this moment about hundred thousand times/But I never could get past hello or imagine what I’d find/I guess somewhere deep inside me I knew I was a lie/Don’t ask me why I’m calling/I don’t know why. En later: I’m not looking to lay blame/I just had to thank you once/Before this life went by/Yea, I guess that’s why I called, Goodbye. Haar moeder blijft verder leven met haar geheim.

Ik hou het bij dit nummer amper droog en kijk mijn vrouw aan: tranen van ontroering. Zij is toch in de diepte gevallen. We gaan verder met Sweet Words. Uit het volgende nummer: The Orphan King blijkt dat deze ongekroonde koningin van de country noir niet blijvend beschadigd is: ‘I still believe in love’. Dat is maar goed ook, want ik ben nóg meer van haar gaan houden.

Het laatste nummer van de cd: Another Day Borrowed zou ook het laatste nummer van het optreden moeten zijn. Ware het niet dat het publiek nog geen afscheid van haar wenste te nemen. Met een staande ovatie in de kapel, waar alle stoelen bezet waren, kregen Mary en Tania waar ze recht op hadden. En het publiek kon nog een keer gaan zitten om te luisteren naar Mercy Now.

Het was een waardige afsluiting van een geweldig seizoen in de Roepaen, dat onder de bezielende leiding van Chris Tangelder uitgroeit tot het beste americanapodium van Nederland. Dit optreden ontbeerde de intimiteit van de Nightclub, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de intimiteit van Mary en Tania. Of zie ik nu alles door een roze bril?

John